ฮ้า.....................................

รู้สึกโล่งดีจิงๆ

55+

ก้อแบบว่าตอนก่อนสอบ...มันแทบจะไม่ได้ไปไหน...ไม่ได้ทำไรเรย

ตื่นมาก้อไปปฏิบัติภารกิจ...ดูคนไข้เสดสายๆหน่อย...

ก้อไปทำงานทำการในแต่ละวันต่อ...

ตกเย็น...ถ้าไม่อยู่เวร...ก้อต้องอ่านหนังสือตั้ง "หญ่ายๆ" เพื่อเตรียมสอบง่ะ

พอสอบเสดก้อแบบ...ขอโล่งซัก 2 วันเหอะ..

เด๋ววันจันทร์นี้ต้องไปเจอกับโจทย์ที่หินที่สุด......อายุรกรรม....

คิดแล้วก้อหวั่นๆ....ความรู้ยิ่งน้อยๆอยู่ด้วย 55+

วันนี้จะออกไปเที่ยวววว.....

ยังไม่รู้หรอกว่าจะไปไหนดี....แต่ตกลงกับเพื่อนๆไว้แระ...

ว่ายังไงก้อต้องออกไปข้างนอก...55+

เก็บกดเนอะ....ก้อมันเบื่อ รพ. กะ หอนี่นา.....ขอวันนึงๆๆๆ

....

กะลังคิดอยู่ว่าจะพิมอะไรต่อ

.....

คิดไม่ออกแฮะ....

จบละกาน   5555+++

สักคนที่รักกัน

ป.ล.  เบื่อมากมายกับชีวิตเดิมๆ.....แต่มันเป็นอะไรที่เราเลือกแล้ว

"ต้องทำมันให้ดีที่สุด"

ลึกๆก้ออยากจะมีชีวิตที่มีสีสันต่างไปจากทุกวันนี้บ้าง

คิดถึงเพื่อนจัง......

อยากมีเวลาอยู่บ้านนานๆ....

ใกล้สอบแล้ววววว

เครียดจัง.......

อ่านแล้วไม่ค่อยได้ดั่งใจเรยอ่า

T  ^  T

คงต้องพักจากที่นี่ไปชั่วคราว.........

ไว้จะแวะมาเล่นนะคุณไดอารี่ที่รัก

เพราะวันนี้ใช้พลังงานไปกับการทำคลอดมากมาย

หิววววว.....ไม่มีคนไปกินข้าวด้วยอ่า...
ต้องรอเพื่อนก่อน...
ท้องร้องจ๊อกๆแระเนี่ยยย....

ช่วงนี้เรียนอยู่ที่สูติ-นรีเวชวิทยา
หรืออะไรที่เกี่ยวกะแม่และโรคผู้หญิงๆอ่ะนะ
อาจารย์เค้าให้เก็บเคสทำคลอด (ก้อคือเราเป็นคนทำเอง) 5 เคส
ตอนนี้ก้อเหลือเคสเดียวแล้ว...ดีใจๆ
จะได้ว่างเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมั่ง
เพราะเวลาไปรอทำคลอดนี่แบบ...หมดไปทั้งวันจิงๆ

อ่ะๆๆ...อยากรู้กันม๊า...ว่าต้องทำไง???

ตอนแรกก้อต้องไปรับคุณแม่ที่มาใหม่ที่ห้องคลอดก่อน
แล้วก้อต้องตรวจภายในดูว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นต์แระ
(ปกติต้องเปิด 10 เซ็นต์ถึงจะคลอดได้ค่ะ)

แล้วก้อต้องคอยมาประเมินเรื่อยๆว่างใกล้คลอดยัง
แรกๆก้อทุก 4 ชั่วโมง หลังๆก้อทุกชั่วโมงเรย

พอแม่จะคลอด...เราก้อย้ายแม่เข้าห้องคลอด
ให้แม่นอนบนเตียง...แล้วก้อเตรียมแม่และอุปกรณ์ให้พร้อม
พอแม่เจ็บท้องก้อให้เบ่ง...พอเห็นหัวเด็กตุงๆอยู่ที่ช่องคลอด
ก้อตัดเพื่อขยายทางออก...แล้วก้อคอยจับหัวเด็กไว้
ดูดน้ำคร่ำออกจากปากและจมูกเด็กก่อน..แล้วก้อคลอดไหล่ออกมา
ทีนี้ตัวเด็กก้อจะไหลพรวดออกมาเรย...ต้องรับดีดี
แล้วก้อตัดสายสะดือ...เอาให้แม่ดู...ว่าลูกเพศไหน
แล้วก้อให้พี่พยาบาลเอาเด็กไปเช็ดตัว

ทีนี้ก้อคลอดรกออกมา...แล้วก้อเย็บแผลของแม่...
เป็นอันเสดเรียบร้อย...

ฮ่าๆๆ.....นึกภาพตามออกมะเนี่ย...

กว่าจะได้เคสนึงนี่ก้อเหนื่อยใช่ย่อย
แรกๆไม่กล้าทำ...แบบว่าขอดูก่อน...
แค่ดูครั้งแรกนะยังเจ็บแทนเรยอ่ะ...สงสารแม่ตัวเอง...
ดูแล้วรักแม่ขึ้นอีกมากมายยยยยย

เหมือนว่าวันเสาร์อาทิตย์จะได้ว่าง..แต่ไม่เรย
ไม่ค่อยได้ไปไหนเลยเนี่ย...เบื่อจิง
ช่วงนี้ก้อได้แต่วนเวียนอยู่แต่ห้องคลอดนี่แหละ...
เปนช่วงนึงของชีวิตที่แอบวุ่นวายเล็กๆ....ฮ่าๆ

อยากว่างงงงงงงงงฅ
ตอนนี้ก้อว่างได้แค่ใจ...เมื่อไหร่ตัวจะว่างซะทีเนี่ยยย

อยากไปเที่ยวจิงๆ.......เฮ้อออ

ป.ล.  ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ

กาลครั้งหนึ่งมีเจ้าหญิงรูปงาม นางผิดหวังกับความรักมาก  หลังจากนั้นมา เจ้าหญิงก็นั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว จนร่างกายค่อยๆกลายเป็นหิน หากชายใดสามารถทนกอดก้อนหินได้ ด้วยความรักจริงจากใจ ก้อนหินก็จะกลับกลายมาเป็นเจ้าหญิงงดงามดั่งเดิม

เจ้าชายน้ำหยดอ่านแผ่นป้ายหน้าก้อนหินรูปทรงประหลาดอย่างสนใจ

"ต้องกอดนานเท่าไร" เจ้าชายถามคนเฝ้าก้อนหิน

"ไม่รู้...... เพราะว่ายังไม่มีใครทนกอดได้สำเร็จสักคน" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"เราจะกอดเจ้าหญิงเอง" แล้วเจ้าชายก็ค่อยๆ นั่งลงบรรจงกอดก้อนหินอย่างทะนุถนอม

หนึ่งปีผ่านไป เจ้าชายน้ำหยดยังคงกอดก้อนหินอยู่

"นี่ท่านยังกอดก้อนหินอยู่อีกหรือ" คนเฝ้าก้อนหินรู้สึกทึ่งกับความอดทนของเจ้าชาย

"ท่านทำได้อย่างไร" คนเฝ้าก้อนหินถามต่อ

"เพราะข้าอยู่กับปัจจุบัน"เจ้าชายตอบ

แต่คนเฝ้าก้อนหินยังงง เจ้าชายจึงพูดต่อว่า"ถ้าท่านกอดก้อนหิน หนึ่งวันท่านทำได้หรือไม่"

"สบายมาก"คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่ต้องคิด

"แล้วถ้ากอดสองวันล่ะ"

"อาจจะเริ่มเบื่อนิดๆ"

"แล้วถ้าสามวัน สี่วัน หรือสิบวันล่ะ" เจ้าชายถามต่อ

"ไม่เอา ข้าไม่มีความอดทนนานขนาดนั้นหรอก" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"นั่นเพราะว่าท่านไม่อยู่กับปัจจุบัน ....ท่านคิดไปก่อนล่วงหน้าว่าไม่ไหว"

"ไม่เข้าใจ" คนเฝ้าก้อนหินพูด

"ในเมื่อท่านกอดก้อนหินหนึ่งวันได้สบายมาก พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไป มันจะต่างกันตรงไหน มันก็คงเป็นแค่ หนึ่งวันที่ผ่านไปเช่นเดียวกัน" เจ้าชายตอบ และลูบก้อนหินราวกับมันมีชีวิต

"ในสายตาท่าน อาจจะเห็นว่าข้ากอดก้อนหินนี้มานานเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ในความรู้สึกของข้า ข้าเพิ่งกอด เจ้าหญิง ผ่าน"หนึ่งวัน"มาแค่ 365 ครั้งเท่านั้น"

"ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ช่างมันเถอะ ข้าต้องการรู้แค่ว่าที่ท่านกอดก้อนหิน เพราะว่าท่านรักเจ้าหญิงจริงๆ หรือ เพราะว่าต้องการเอาชนะ" คนเฝ้าก้อนหินถาม

"ข้ารักจริง" ปากเจ้าชายตอบโดยมือยังไม่คลายกอดจากก้อนหิน

"งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกันท่าน...... ข้าว่าท่านมากอดข้าดีกว่า

เพราะว่านั่นมันแค่ "ก้อนหิน" ส่วนข้าสิคือ "เจ้าหญิงตัวจริง" ว่าแล้ว คนเฝ้าก้อนหินก็ถอดชุดมอมแมม ออกเผยสิริโฉมงดงามที่ซ่อนไว้ที่จริงแล้วก้อนหินไม่ใช่เจ้าหญิง แต่เป็นเพียงก้อนหินเท่านั้น

Believe   in   LOVE

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ได้ทำคลอดแล้ว....ตื่นเต้นมากมายที่มีหนึ่งชีวิตเกิดออกมาต่อหน้าเรา...

รู้เลยล่ะว่าตอนที่แม่พยายามจะคลอดเราออกมาน่ะ...เจ็บมากมายแค่ไหน

"รักแม่ให้มากๆนะ"

ป.ล. อยากไปเที่ยวววววววววววว

หลังจากห่างหายไปนานมากมาย...มั๊ย???

เด๋วก้อคงต้องห่างไปอีกนานมากๆๆๆๆๆ....

วันนี้สอบเสด...เรยมีอารมณ์อัพนิดนึง

ช่วงนี้เป็นเหงาๆ...เพื่อนไม่ค่อยได้เจอเลย

โทรไปก้อไม่ค่อยมีคนว่างตรงกันเท่าไหร่...คุยแป๊บๆก้อวาง

เข้าใจอยู่...ว่าต้องทำงานทำการกันอ่ะนะ...

แต่แบบว่า.....เหงา...แทนกันดูมั๊ย 55+

รั่วเนอะๆๆ

ไม่มีอะไรทำ...อยากวาดรูปอ่า...แต่ไม่มีอุปกรณ์

อยู่ที่นี่หาซื้อยากจิง...

อยากถ่ายรูปด้วย...แต่โลเกชั่นสวยๆไม่ค่อยมีเลยแถวนี้

อยากแต่งรูป.....แต่ยังนึกแนวไม่ออก

อยากๆๆๆๆๆๆๆ...

อยากมีแฟนน....555+.....ไม่เกี่ยวกานๆ

ไปละ....

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับความรัก....

เพราะความรักทำให้โลกหมุนได้.....เนอะ

จะหาอะไรมาทำให้ชีวิตรู้สึก "เติมเต็ม" ดี

คนเราจะรู้สึกดี...เมื่อคนๆนั้นรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง "สมบูรณ์"

แต่ถ้ามองกลับไปในมุมเล็กๆ

ถ้าหากชีวิตเรา "เต็ม" แล้ว

เราจะเอามุมไหน...ซอกหลืบไหน...ไว้คิดอะไรสนุกๆล่ะ

จินตนาการของเราจะไปซุกหัวนอนที่ไหน???

ถึงตอนนั้น....โลกนี้คคงเต็มไปด้วย "หุ่นยนต์"

ที่ทำงานเพื่อความ "สมบูรณ์แบบ" เท่านั้น

ไม่มีอะไรแปลกใหม่....แหวกแนว

แต่ถ้าลองเหลือ "พื้นที่เล็กๆ" ซักมุมนึง

เอาไว้พักผ่อน....ปล่อยจินตนาการเล็กๆออกมาวิ่งเล่นซะมั่ง

ก้อคงจะสนุกดี....

ที่ว่าง....ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสมอไป....

บางครั้งก้อทำให้เห็นอะไรที่รอมานานก้อได้

อย่าลืมแบ่งที่ว่างเล็กให้หัวใจได้พักผ่อนมั่งนะ

หลังจากผ่านช่วง 5 อาทิตย์ในการเรียน Orthopaedics
หรือเรียนเกี่ยวกะกระดูกและข้ออ่ะนะ...ถ้าจะว่ากันง่ายๆ

ได้ประสบการณ์ดีดีมากมาย....หนุกหนานกันไป
ได้อยู่เวรที่ห้องฉุกเฉิน...เจอคนไข้มากมาย...
วันแรกๆก้อทำอะไรยังไม่เป็นอ่ะนะ...แต่พอผ่านอาทิตย์แรกไปก้อเริ่มได้
ตอนนี้ก้อทำเฝือกคล่องระดับนึง...เก่งมะล่ะๆๆ...อิอิ
เพิ่งสอบสดๆร้อนไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา...
สงกรานต์แบบว่า...ไม่ได้ไปเล่นไหนเรย....ต้องอ่านหนังสืออย่างเดียวง่า...

เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองเรียนหมอ....เหอเหอ....

แบบว่าขึ้นปี 4 แล้วชีวิตเปลี่ยนไปมากมาย...
จากที่เคยตื่นสายไปเรียนแต่เลคเชอร์...
ก้อต้องตื่นแต่เช้า...เพื่อไปดูคนไข้บน ward ตอน 07.00 น.
ตอนเย็นจากที่เคยว่างๆนั่งเล่นๆ....ก้อต้องอยู่เวร...ไม่ก้อเขียนรายงานคนไข้ส่ง
ต้องอ่านหนังสือมากขึ้น....อ่าน Text ด้วย.....

แต่ตอนนี้ก้อรู้สึกว่าเริ่มปรับตัวได้แระ....แต่ยังขยันไม่พออ่ะนะ...
คงต้องพยายามกันต่อไป.....เพื่ออนาคต!!!! 55+

คิดถึงที่บ้านจังเรยยยยย...ไม่ได้กลับมานาน....ก้อไม่รู้จะได้กลับอีกเมื่อไหร่นั่นแหละ...
หาวันหยุดยากจิงๆ.........เฮ้ออออออออ

คิดถึงทุกคน...........................................มากมาย

ป.ล.  ก้าวแรกของชีวิต....มักเริ่มต้นด้วยความไม่แน่ใจ....
       ถ้าเราเลือกที่จะถอย...หรือไม่ก้าวต่อ....เราก้อจะไม่ได้ไปไหน
       แต่ถ้าเรากล้าที่จะเสี่ยง...และทำในสิ่งที่ตัดสินใจให้ดีที่สุด...
       เราก้อจะไม่เสียใจ....กับสิ่งที่เราจะได้เจอ...เมื่อถึงปลายทาง

ต่างบ้านต่างเมืองเนาะ...เดินทางจาก มข. ไปรพ.สรรพสิทธิประสงค์ จ.อุบลฯ

ใช้เวลาเกือบ 5 ชั่วโมงแหนะ...

แต่พอเห็นที่อยู่...ก้อเริ่มรู้สึกว่า...คุ้มๆๆ

นี่ๆ...รูปทางเดินหน้าห้อง...ตอนแรกกะจะถ่ายตั้งแต่หน้าหอ...แต่รีบไปหน่อย..- -"

ต่อมาค้าบๆ....หน้าห้อง...

อ๊ะ...ดูข้างนอกก่อนนน...

มุมแรก...

ถัดมา....มีสองเตียงๆ

ตู้เสื้อผ้า...มันขยับไม่ได้ด้วย...

นี่ก้อห้องน้ำค้าบบ...ใช้ด้วยกันสองห้องอ่ะนะ...

อ้อ...มีแอร์ด้วยล่ะ...แต่ไม่ได้ถ่าย...จะแลบ้านนอกเกิ๊นนน....หุหุ

มาอัพแค่นี้ล่ะ...วันนี้ขนของเหนื่อยมากมาย...ขอไปชาร์ตพลังก่อน....

เอาไว้เข้าหอใหม่แล้วจามาเล่าให้ฟังใหม่น๊า

คิดถึงเพื่อนๆที่นี่จัง

คิดถึงเรื่องราวที่ดีดี...ความทรงจำที่ดีดี...

เศร้าเหมือนกันเนาะ........แต่เราคงจากกันด้วยรอยยิ้มใช่มั๊ย???

กับจุดเริ่มต้นใหม่...ที่ต้องเจอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...

หวังว่าอะไรอะไรก้อคงไม่เลวร้ายเสมอไปหรอก...เนอะ...

เค้าว่ากันว่า...ก้าวแรกที่มั่นคง...
จะนำไปสู่ทางแห่งความสำเร็จ......
ก้อต้องลองดูล่ะนะ.....

มด ขวัญ ปุย ป้อ บัว .....คิดถึงพวกแกจัง....อยู่บ้านนอกสบายดีป่าว???...อิอิ
อีฟ อาจู ปอ บี หวาน โบว์ลิ่ง......ชั้นจะไปแระนะเว่ย...ต้องคิดถึงพวกแกมากๆๆๆแน่ๆ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจิงๆนะ
น้องสาว.....ขยันๆเข้านะ...เรียนยิ่งสูงก้อยิ่งยาก...แต่ก้อเป็นกำลังใจให้เสมอ.....

เด็กน้อยตัวอ้วนๆ.....ตั้งใจเรียนล่ะ...โตแล้วรู้มั๊ย??...ดูแลตัวเองด้วยนะ...(เขียนถึงตัวเองแล้วเห็นมั๊ยยย ^^)
ป.ล. ว่างๆจะแอบไปเที่ยวเมืองเหนือละกานน...หุหุ