Storythai

และแล้วก้อได้มานั่งอัพไดอีกรอบ
จิงๆไม่ได้ตั้งใจอัพหรอก...
แบบว่าไม่มีไรทำ...เอ๊ะ...ไม่ถูกๆๆ
ต้องบอกว่า...แอบขี้เกียจเล็กน้อยตะหาก

เพราะวันนี้ใช้พลังงานไปกับการทำคลอดมากมาย

หิววววว.....ไม่มีคนไปกินข้าวด้วยอ่า...
ต้องรอเพื่อนก่อน...
ท้องร้องจ๊อกๆแระเนี่ยยย....

ช่วงนี้เรียนอยู่ที่สูติ-นรีเวชวิทยา
หรืออะไรที่เกี่ยวกะแม่และโรคผู้หญิงๆอ่ะนะ
อาจารย์เค้าให้เก็บเคสทำคลอด (ก้อคือเราเป็นคนทำเอง) 5 เคส
ตอนนี้ก้อเหลือเคสเดียวแล้ว...ดีใจๆ
จะได้ว่างเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมั่ง
เพราะเวลาไปรอทำคลอดนี่แบบ...หมดไปทั้งวันจิงๆ

อ่ะๆๆ...อยากรู้กันม๊า...ว่าต้องทำไง???

ตอนแรกก้อต้องไปรับคุณแม่ที่มาใหม่ที่ห้องคลอดก่อน
แล้วก้อต้องตรวจภายในดูว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นต์แระ
(ปกติต้องเปิด 10 เซ็นต์ถึงจะคลอดได้ค่ะ)

แล้วก้อต้องคอยมาประเมินเรื่อยๆว่างใกล้คลอดยัง
แรกๆก้อทุก 4 ชั่วโมง หลังๆก้อทุกชั่วโมงเรย

พอแม่จะคลอด...เราก้อย้ายแม่เข้าห้องคลอด
ให้แม่นอนบนเตียง...แล้วก้อเตรียมแม่และอุปกรณ์ให้พร้อม
พอแม่เจ็บท้องก้อให้เบ่ง...พอเห็นหัวเด็กตุงๆอยู่ที่ช่องคลอด
ก้อตัดเพื่อขยายทางออก...แล้วก้อคอยจับหัวเด็กไว้
ดูดน้ำคร่ำออกจากปากและจมูกเด็กก่อน..แล้วก้อคลอดไหล่ออกมา
ทีนี้ตัวเด็กก้อจะไหลพรวดออกมาเรย...ต้องรับดีดี
แล้วก้อตัดสายสะดือ...เอาให้แม่ดู...ว่าลูกเพศไหน
แล้วก้อให้พี่พยาบาลเอาเด็กไปเช็ดตัว

ทีนี้ก้อคลอดรกออกมา...แล้วก้อเย็บแผลของแม่...
เป็นอันเสดเรียบร้อย...

ฮ่าๆๆ.....นึกภาพตามออกมะเนี่ย...

กว่าจะได้เคสนึงนี่ก้อเหนื่อยใช่ย่อย
แรกๆไม่กล้าทำ...แบบว่าขอดูก่อน...
แค่ดูครั้งแรกนะยังเจ็บแทนเรยอ่ะ...สงสารแม่ตัวเอง...
ดูแล้วรักแม่ขึ้นอีกมากมายยยยยย

เหมือนว่าวันเสาร์อาทิตย์จะได้ว่าง..แต่ไม่เรย
ไม่ค่อยได้ไปไหนเลยเนี่ย...เบื่อจิง
ช่วงนี้ก้อได้แต่วนเวียนอยู่แต่ห้องคลอดนี่แหละ...
เปนช่วงนึงของชีวิตที่แอบวุ่นวายเล็กๆ....ฮ่าๆ

อยากว่างงงงงงงงงฅ
ตอนนี้ก้อว่างได้แค่ใจ...เมื่อไหร่ตัวจะว่างซะทีเนี่ยยย

อยากไปเที่ยวจิงๆ.......เฮ้อออ

ป.ล.  ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ

และแล้วก้อได้มานั่งอัพไดอีกรอบ
จิงๆไม่ได้ตั้งใจอัพหรอก...
แบบว่าไม่มีไรทำ...เอ๊ะ...ไม่ถูกๆๆ
ต้องบอกว่า...แอบขี้เกียจเล็กน้อยตะหาก

เพราะวันนี้ใช้พลังงานไปกับการทำคลอดมากมาย

หิววววว.....ไม่มีคนไปกินข้าวด้วยอ่า...
ต้องรอเพื่อนก่อน...
ท้องร้องจ๊อกๆแระเนี่ยยย....

ช่วงนี้เรียนอยู่ที่สูติ-นรีเวชวิทยา
หรืออะไรที่เกี่ยวกะแม่และโรคผู้หญิงๆอ่ะนะ
อาจารย์เค้าให้เก็บเคสทำคลอด (ก้อคือเราเป็นคนทำเอง) 5 เคส
ตอนนี้ก้อเหลือเคสเดียวแล้ว...ดีใจๆ
จะได้ว่างเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมั่ง
เพราะเวลาไปรอทำคลอดนี่แบบ...หมดไปทั้งวันจิงๆ

อ่ะๆๆ...อยากรู้กันม๊า...ว่าต้องทำไง???

ตอนแรกก้อต้องไปรับคุณแม่ที่มาใหม่ที่ห้องคลอดก่อน
แล้วก้อต้องตรวจภายในดูว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นต์แระ
(ปกติต้องเปิด 10 เซ็นต์ถึงจะคลอดได้ค่ะ)

แล้วก้อต้องคอยมาประเมินเรื่อยๆว่างใกล้คลอดยัง
แรกๆก้อทุก 4 ชั่วโมง หลังๆก้อทุกชั่วโมงเรย

พอแม่จะคลอด...เราก้อย้ายแม่เข้าห้องคลอด
ให้แม่นอนบนเตียง...แล้วก้อเตรียมแม่และอุปกรณ์ให้พร้อม
พอแม่เจ็บท้องก้อให้เบ่ง...พอเห็นหัวเด็กตุงๆอยู่ที่ช่องคลอด
ก้อตัดเพื่อขยายทางออก...แล้วก้อคอยจับหัวเด็กไว้
ดูดน้ำคร่ำออกจากปากและจมูกเด็กก่อน..แล้วก้อคลอดไหล่ออกมา
ทีนี้ตัวเด็กก้อจะไหลพรวดออกมาเรย...ต้องรับดีดี
แล้วก้อตัดสายสะดือ...เอาให้แม่ดู...ว่าลูกเพศไหน
แล้วก้อให้พี่พยาบาลเอาเด็กไปเช็ดตัว

ทีนี้ก้อคลอดรกออกมา...แล้วก้อเย็บแผลของแม่...
เป็นอันเสดเรียบร้อย...

ฮ่าๆๆ.....นึกภาพตามออกมะเนี่ย...

กว่าจะได้เคสนึงนี่ก้อเหนื่อยใช่ย่อย
แรกๆไม่กล้าทำ...แบบว่าขอดูก่อน...
แค่ดูครั้งแรกนะยังเจ็บแทนเรยอ่ะ...สงสารแม่ตัวเอง...
ดูแล้วรักแม่ขึ้นอีกมากมายยยยยย

เหมือนว่าวันเสาร์อาทิตย์จะได้ว่าง..แต่ไม่เรย
ไม่ค่อยได้ไปไหนเลยเนี่ย...เบื่อจิง
ช่วงนี้ก้อได้แต่วนเวียนอยู่แต่ห้องคลอดนี่แหละ...
เปนช่วงนึงของชีวิตที่แอบวุ่นวายเล็กๆ....ฮ่าๆ

อยากว่างงงงงงงงงฅ
ตอนนี้ก้อว่างได้แค่ใจ...เมื่อไหร่ตัวจะว่างซะทีเนี่ยยย

อยากไปเที่ยวจิงๆ.......เฮ้อออ

ป.ล.  ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ

เจ้าหญิงก้อนหินกับเจ้าชายน้ำหยด

กาลครั้งหนึ่งมีเจ้าหญิงรูปงาม นางผิดหวังกับความรักมาก  หลังจากนั้นมา เจ้าหญิงก็นั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว จนร่างกายค่อยๆกลายเป็นหิน หากชายใดสามารถทนกอดก้อนหินได้ ด้วยความรักจริงจากใจ ก้อนหินก็จะกลับกลายมาเป็นเจ้าหญิงงดงามดั่งเดิม

เจ้าชายน้ำหยดอ่านแผ่นป้ายหน้าก้อนหินรูปทรงประหลาดอย่างสนใจ

"ต้องกอดนานเท่าไร" เจ้าชายถามคนเฝ้าก้อนหิน

"ไม่รู้...... เพราะว่ายังไม่มีใครทนกอดได้สำเร็จสักคน" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"เราจะกอดเจ้าหญิงเอง" แล้วเจ้าชายก็ค่อยๆ นั่งลงบรรจงกอดก้อนหินอย่างทะนุถนอม

หนึ่งปีผ่านไป เจ้าชายน้ำหยดยังคงกอดก้อนหินอยู่

"นี่ท่านยังกอดก้อนหินอยู่อีกหรือ" คนเฝ้าก้อนหินรู้สึกทึ่งกับความอดทนของเจ้าชาย

"ท่านทำได้อย่างไร" คนเฝ้าก้อนหินถามต่อ

"เพราะข้าอยู่กับปัจจุบัน"เจ้าชายตอบ

แต่คนเฝ้าก้อนหินยังงง เจ้าชายจึงพูดต่อว่า"ถ้าท่านกอดก้อนหิน หนึ่งวันท่านทำได้หรือไม่"

"สบายมาก"คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่ต้องคิด

"แล้วถ้ากอดสองวันล่ะ"

"อาจจะเริ่มเบื่อนิดๆ"

"แล้วถ้าสามวัน สี่วัน หรือสิบวันล่ะ" เจ้าชายถามต่อ

"ไม่เอา ข้าไม่มีความอดทนนานขนาดนั้นหรอก" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"นั่นเพราะว่าท่านไม่อยู่กับปัจจุบัน ....ท่านคิดไปก่อนล่วงหน้าว่าไม่ไหว"

"ไม่เข้าใจ" คนเฝ้าก้อนหินพูด

"ในเมื่อท่านกอดก้อนหินหนึ่งวันได้สบายมาก พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไป มันจะต่างกันตรงไหน มันก็คงเป็นแค่ หนึ่งวันที่ผ่านไปเช่นเดียวกัน" เจ้าชายตอบ และลูบก้อนหินราวกับมันมีชีวิต

"ในสายตาท่าน อาจจะเห็นว่าข้ากอดก้อนหินนี้มานานเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ในความรู้สึกของข้า ข้าเพิ่งกอด เจ้าหญิง ผ่าน"หนึ่งวัน"มาแค่ 365 ครั้งเท่านั้น"

"ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ช่างมันเถอะ ข้าต้องการรู้แค่ว่าที่ท่านกอดก้อนหิน เพราะว่าท่านรักเจ้าหญิงจริงๆ หรือ เพราะว่าต้องการเอาชนะ" คนเฝ้าก้อนหินถาม

"ข้ารักจริง" ปากเจ้าชายตอบโดยมือยังไม่คลายกอดจากก้อนหิน

"งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกันท่าน...... ข้าว่าท่านมากอดข้าดีกว่า

เพราะว่านั่นมันแค่ "ก้อนหิน" ส่วนข้าสิคือ "เจ้าหญิงตัวจริง" ว่าแล้ว คนเฝ้าก้อนหินก็ถอดชุดมอมแมม ออกเผยสิริโฉมงดงามที่ซ่อนไว้ที่จริงแล้วก้อนหินไม่ใช่เจ้าหญิง แต่เป็นเพียงก้อนหินเท่านั้น

Believe   in   LOVE

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ได้ทำคลอดแล้ว....ตื่นเต้นมากมายที่มีหนึ่งชีวิตเกิดออกมาต่อหน้าเรา...

รู้เลยล่ะว่าตอนที่แม่พยายามจะคลอดเราออกมาน่ะ...เจ็บมากมายแค่ไหน

"รักแม่ให้มากๆนะ"

ป.ล. อยากไปเที่ยวววววววววววว

และแล้วก้อได้มานั่งอัพไดอีกรอบ
จิงๆไม่ได้ตั้งใจอัพหรอก...
แบบว่าไม่มีไรทำ...เอ๊ะ...ไม่ถูกๆๆ
ต้องบอกว่า...แอบขี้เกียจเล็กน้อยตะหาก

เพราะวันนี้ใช้พลังงานไปกับการทำคลอดมากมาย

หิววววว.....ไม่มีคนไปกินข้าวด้วยอ่า...
ต้องรอเพื่อนก่อน...
ท้องร้องจ๊อกๆแระเนี่ยยย....

ช่วงนี้เรียนอยู่ที่สูติ-นรีเวชวิทยา
หรืออะไรที่เกี่ยวกะแม่และโรคผู้หญิงๆอ่ะนะ
อาจารย์เค้าให้เก็บเคสทำคลอด (ก้อคือเราเป็นคนทำเอง) 5 เคส
ตอนนี้ก้อเหลือเคสเดียวแล้ว...ดีใจๆ
จะได้ว่างเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมั่ง
เพราะเวลาไปรอทำคลอดนี่แบบ...หมดไปทั้งวันจิงๆ

อ่ะๆๆ...อยากรู้กันม๊า...ว่าต้องทำไง???

ตอนแรกก้อต้องไปรับคุณแม่ที่มาใหม่ที่ห้องคลอดก่อน
แล้วก้อต้องตรวจภายในดูว่าปากมดลูกเปิดกี่เซ็นต์แระ
(ปกติต้องเปิด 10 เซ็นต์ถึงจะคลอดได้ค่ะ)

แล้วก้อต้องคอยมาประเมินเรื่อยๆว่างใกล้คลอดยัง
แรกๆก้อทุก 4 ชั่วโมง หลังๆก้อทุกชั่วโมงเรย

พอแม่จะคลอด...เราก้อย้ายแม่เข้าห้องคลอด
ให้แม่นอนบนเตียง...แล้วก้อเตรียมแม่และอุปกรณ์ให้พร้อม
พอแม่เจ็บท้องก้อให้เบ่ง...พอเห็นหัวเด็กตุงๆอยู่ที่ช่องคลอด
ก้อตัดเพื่อขยายทางออก...แล้วก้อคอยจับหัวเด็กไว้
ดูดน้ำคร่ำออกจากปากและจมูกเด็กก่อน..แล้วก้อคลอดไหล่ออกมา
ทีนี้ตัวเด็กก้อจะไหลพรวดออกมาเรย...ต้องรับดีดี
แล้วก้อตัดสายสะดือ...เอาให้แม่ดู...ว่าลูกเพศไหน
แล้วก้อให้พี่พยาบาลเอาเด็กไปเช็ดตัว

ทีนี้ก้อคลอดรกออกมา...แล้วก้อเย็บแผลของแม่...
เป็นอันเสดเรียบร้อย...

ฮ่าๆๆ.....นึกภาพตามออกมะเนี่ย...

กว่าจะได้เคสนึงนี่ก้อเหนื่อยใช่ย่อย
แรกๆไม่กล้าทำ...แบบว่าขอดูก่อน...
แค่ดูครั้งแรกนะยังเจ็บแทนเรยอ่ะ...สงสารแม่ตัวเอง...
ดูแล้วรักแม่ขึ้นอีกมากมายยยยยย

เหมือนว่าวันเสาร์อาทิตย์จะได้ว่าง..แต่ไม่เรย
ไม่ค่อยได้ไปไหนเลยเนี่ย...เบื่อจิง
ช่วงนี้ก้อได้แต่วนเวียนอยู่แต่ห้องคลอดนี่แหละ...
เปนช่วงนึงของชีวิตที่แอบวุ่นวายเล็กๆ....ฮ่าๆ

อยากว่างงงงงงงงงฅ
ตอนนี้ก้อว่างได้แค่ใจ...เมื่อไหร่ตัวจะว่างซะทีเนี่ยยย

อยากไปเที่ยวจิงๆ.......เฮ้อออ

ป.ล.  ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ

เจ้าหญิงก้อนหินกับเจ้าชายน้ำหยด

กาลครั้งหนึ่งมีเจ้าหญิงรูปงาม นางผิดหวังกับความรักมาก  หลังจากนั้นมา เจ้าหญิงก็นั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว จนร่างกายค่อยๆกลายเป็นหิน หากชายใดสามารถทนกอดก้อนหินได้ ด้วยความรักจริงจากใจ ก้อนหินก็จะกลับกลายมาเป็นเจ้าหญิงงดงามดั่งเดิม

เจ้าชายน้ำหยดอ่านแผ่นป้ายหน้าก้อนหินรูปทรงประหลาดอย่างสนใจ

"ต้องกอดนานเท่าไร" เจ้าชายถามคนเฝ้าก้อนหิน

"ไม่รู้...... เพราะว่ายังไม่มีใครทนกอดได้สำเร็จสักคน" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"เราจะกอดเจ้าหญิงเอง" แล้วเจ้าชายก็ค่อยๆ นั่งลงบรรจงกอดก้อนหินอย่างทะนุถนอม

หนึ่งปีผ่านไป เจ้าชายน้ำหยดยังคงกอดก้อนหินอยู่

"นี่ท่านยังกอดก้อนหินอยู่อีกหรือ" คนเฝ้าก้อนหินรู้สึกทึ่งกับความอดทนของเจ้าชาย

"ท่านทำได้อย่างไร" คนเฝ้าก้อนหินถามต่อ

"เพราะข้าอยู่กับปัจจุบัน"เจ้าชายตอบ

แต่คนเฝ้าก้อนหินยังงง เจ้าชายจึงพูดต่อว่า"ถ้าท่านกอดก้อนหิน หนึ่งวันท่านทำได้หรือไม่"

"สบายมาก"คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่ต้องคิด

"แล้วถ้ากอดสองวันล่ะ"

"อาจจะเริ่มเบื่อนิดๆ"

"แล้วถ้าสามวัน สี่วัน หรือสิบวันล่ะ" เจ้าชายถามต่อ

"ไม่เอา ข้าไม่มีความอดทนนานขนาดนั้นหรอก" คนเฝ้าก้อนหินตอบ

"นั่นเพราะว่าท่านไม่อยู่กับปัจจุบัน ....ท่านคิดไปก่อนล่วงหน้าว่าไม่ไหว"

"ไม่เข้าใจ" คนเฝ้าก้อนหินพูด

"ในเมื่อท่านกอดก้อนหินหนึ่งวันได้สบายมาก พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไป มันจะต่างกันตรงไหน มันก็คงเป็นแค่ หนึ่งวันที่ผ่านไปเช่นเดียวกัน" เจ้าชายตอบ และลูบก้อนหินราวกับมันมีชีวิต

"ในสายตาท่าน อาจจะเห็นว่าข้ากอดก้อนหินนี้มานานเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ในความรู้สึกของข้า ข้าเพิ่งกอด เจ้าหญิง ผ่าน"หนึ่งวัน"มาแค่ 365 ครั้งเท่านั้น"

"ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ช่างมันเถอะ ข้าต้องการรู้แค่ว่าที่ท่านกอดก้อนหิน เพราะว่าท่านรักเจ้าหญิงจริงๆ หรือ เพราะว่าต้องการเอาชนะ" คนเฝ้าก้อนหินถาม

"ข้ารักจริง" ปากเจ้าชายตอบโดยมือยังไม่คลายกอดจากก้อนหิน

"งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกันท่าน...... ข้าว่าท่านมากอดข้าดีกว่า

เพราะว่านั่นมันแค่ "ก้อนหิน" ส่วนข้าสิคือ "เจ้าหญิงตัวจริง" ว่าแล้ว คนเฝ้าก้อนหินก็ถอดชุดมอมแมม ออกเผยสิริโฉมงดงามที่ซ่อนไว้ที่จริงแล้วก้อนหินไม่ใช่เจ้าหญิง แต่เป็นเพียงก้อนหินเท่านั้น

Believe   in   LOVE

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ได้ทำคลอดแล้ว....ตื่นเต้นมากมายที่มีหนึ่งชีวิตเกิดออกมาต่อหน้าเรา...

รู้เลยล่ะว่าตอนที่แม่พยายามจะคลอดเราออกมาน่ะ...เจ็บมากมายแค่ไหน

"รักแม่ให้มากๆนะ"

ป.ล. อยากไปเที่ยวววววววววววว

กลับมาแว้ววว

หลังจากห่างหายไปนานมากมาย...มั๊ย???

เด๋วก้อคงต้องห่างไปอีกนานมากๆๆๆๆๆ....

วันนี้สอบเสด...เรยมีอารมณ์อัพนิดนึง

ช่วงนี้เป็นเหงาๆ...เพื่อนไม่ค่อยได้เจอเลย

โทรไปก้อไม่ค่อยมีคนว่างตรงกันเท่าไหร่...คุยแป๊บๆก้อวาง

เข้าใจอยู่...ว่าต้องทำงานทำการกันอ่ะนะ...

แต่แบบว่า.....เหงา...แทนกันดูมั๊ย 55+

รั่วเนอะๆๆ

ไม่มีอะไรทำ...อยากวาดรูปอ่า...แต่ไม่มีอุปกรณ์

อยู่ที่นี่หาซื้อยากจิง...

อยากถ่ายรูปด้วย...แต่โลเกชั่นสวยๆไม่ค่อยมีเลยแถวนี้

อยากแต่งรูป.....แต่ยังนึกแนวไม่ออก

อยากๆๆๆๆๆๆๆ...

อยากมีแฟนน....555+.....ไม่เกี่ยวกานๆ

ไปละ....

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับความรัก....

เพราะความรักทำให้โลกหมุนได้.....เนอะ